تنهایی های بی بهانه

دلم گرفته؛

امروز می خواهم فارغ از هرگونه ادبیات و چینش واژه ای فقط خودم بنویسم فقط خودم

از بی مهری هایی که به من روا داشتند تا دلسردی که این روزها پس از بی اعتمادی مسئولان کاری ام در پی زیرآب زنی های برخی افراد نادان بگویم.

از این بگویم که هرگاه خواستم آرامش و ثبات قدم بگیرم کسی با دو به هم زنی هایش آرامشم را بر هم زد.

این روزها شده ام شبیه کسی که تنهاست و فریادرسی ندارد

خدایا می دانم تو هستی همیشه اما با این تهمت های ناروا چه کنم؟ تو بگو چگونه باید این همه خودم را اثبات کنم؟

خدایا تنهایم نگذار...